یادی از حافظ..

به نام خدا...

گل پسرم... تاج سرم... عزیز دلم...

در گذشته های نه چندان دور خیلی شعرهای حافظ و میخوندم... خیلی با شعرهاش مانوس بودم و تقریبا هنوز هم هستم...

شاید به خاطر اینکه از وقتی بچه بودم میدیدم که بابابزرگ همیشه داره کتاب میخونه و بیشتر از همه دیوان حافظ...

راستش برای انتخاب اسمت تفالی به حافظ زدم و اسم زیبای شهریار اومد... ولی به دلایلی تصویب نشد که شهریار باشی و حالا هم به نظر من قشنگترین اسم دنیا رو داری...

اینا همه مقدمه ای بود تا این بیت رو که به نظرم از قشنگترین ابیات حافظ هست رو تقدیم به تو کنم

با تمام وجودم:

                شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست

               جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو...